Usuwanie sierści i warstwy naskórka
Po etapie moczenia i wstępnego oczyszczenia skóra trafia do procesu usuwania sierści, który ma kluczowe znaczenie dla uzyskania jednolitej i czystej powierzchni materiału. W tym etapie usuwa się zarówno sierść (w przypadku skór futerkowych lub bydlęcych włosów), jak i zewnętrzną warstwę naskórka, która w późniejszej obróbce mogłaby utrudniać równomierne wchłanianie środków garbujących.
Proces usuwania sierści odbywa się najczęściej w sposób chemiczny, przy użyciu specjalnie dobranych związków, które osłabiają strukturę cebulek włosowych oraz rozluźniają wiązania białkowe w naskórku. Dzięki temu włos traci przyczepność i może zostać łatwo usunięty w kolejnym etapie mechanicznym. Stosowane środki są precyzyjnie dozowane, ponieważ ich nadmiar mógłby uszkodzić właściwą strukturę skóry właściwej.
Po wstępnym działaniu chemicznym skóra trafia do urządzeń mechanicznych, takich jak wapniarki lub bębny robocze, gdzie dochodzi do fizycznego usunięcia sierści oraz resztek naskórka. Proces ten musi być równomierny, aby nie doprowadzić do uszkodzeń powierzchni ani naruszenia warstwy kolagenowej, która odpowiada za wytrzymałość gotowej skóry.
W trakcie usuwania sierści stosuje się również proces wapnienia, polegający na działaniu związków wapnia, które dodatkowo rozluźniają strukturę włókien i ułatwiają oddzielenie niepożądanych warstw. Dzięki temu skóra staje się bardziej podatna na dalsze etapy obróbki, a jej powierzchnia zyskuje jednolitą strukturę.
Po zakończeniu usuwania sierści i naskórka skóra jest dokładnie płukana i neutralizowana, aby usunąć pozostałości chemikaliów oraz przygotować ją do kolejnego kluczowego etapu, jakim jest garbowanie. To właśnie jakość usuwania sierści w dużej mierze wpływa na późniejszy wygląd lica skóry – jego gładkość, równomierność oraz zdolność do przyjmowania barwników i wykończeń dekoracyjnych.